86/04/25
٣
پرسش از ٤ پرسش رئيس جمهور محمود احمدي نژاد، از اقتصاددانان منتقد دولت يك محور مشخص دارد؛ نفت و دلارهاي وسوسه انگيزش. آن را نعمت يا نقمت بدانيم براي اقتصاد ايران، فرقي نمي كند. اين رازي است سر به مهر؛ شايد. نفت ثروتي است خدادادي و نعمتي الهي كه چون بد استفاده كنيم، سرمايه اي بين نسلي نخواهد بود و نقمتي است چون غل و زنجير بر پاي اقتصاد ما. مي خوريم و شكم بزرگ مي كنيم ليك توان راه رفتن نداريم. ٣ پرسش نفتي رئيس جمهور را دقيق بخوانيد:
١ - درآمد حاصل از فروش نفت را چگونه و كجا مصرف كنيم؟
٢ - درآمدهاي نفتي، ارزي هزينه شود يا ريالي؟
٣ - آيا هيچ وقت قرار نيست درآمدهاي حاصل از فروش نفت وارد سيستم شود؟
انديشه كنيم پرسش واپسين را و باز پرسيم مگر پيش از اين درآمدهاي حاصل از فروش نفت خارج از سيستم بوده است؟ بودجه ايران پيش و پس از انقلاب اسلامي گواهي مي دهد كه بيشتر از نفت ارتزاق كرده است هم به ريال و هم به دلار.
درآمدهاي نفتي در اقتصاد ايران چنان ريشه دوانده اند كه به قطع بايد هم گفت آنچه از بانك هاي دولتي خرج مي كنيم و آنچه در شكل ماليات باز مي ستانيم باز هم بيشتر از بركت درآمدهاي نفتي است. هم به ريال خورده ايم هم به دلار و غيرآن.
دستگاه گوارش اقتصاد ما را بي بوي نفت، امكان سلامت نباشد، چون خون است در رگ ها. از اين جهت هر ٣ پرسش رئيس جمهور را بايد كه دغدغه ها باشد بر همه كارشناسان و اقتصاددانان؛ چه بايد كرد؟
به نظر پرسش نخست را اهميت دوچندان كه صدچندان باشد. چگونه و كجا مصرف كنيم؟ بنيادين تر و سخت تر اين كه برخي را باور اين است چرا مصرف كنيم؟ بي نفت كمتر سوداي قدرت باشد و قصد خدمت واقعي تر و حقيقي تر شود براي مردم. اما چه چاره كه بي نفت نتوان زيست و با نفت زيستن به سبك و سياق كنوني روزگار گذراندن باشد تا زندگي كردن. (حاكميت) را بايسته باشد تا صيانت از نفت و تبديل ثروت نهفته در عمق زمين به سرمايه اي بر روي زمين، هم نسل حاضر و هم نسل آينده، رئيس جمهور صادقانه مي پرسد و صادقانه و عالمانه پاسخ مي خواهد از براي درآمدهاي نفتي. حساب ذخيره ارزي ساختيم و وفادارش نمانديم و اين قلك روز مبادا را سنگ انداخته ايم و چنگ هم. اوراق بودجه را با جوهر نفت سياه كرده ايم و مشق ها نوشته ايم از براي كاستن وابستگي به اين طلاي سياه ليك سفيدمان نمي كند اين مهره مار! ودرايت كلان باشد كلان انديشان را از براي علاج درد كهنه به درازاي تاريخ معاصر ايران.جهان نفتي ها را تجربه هاي گران باشد و نوآوري ها فراوان. اين اقتصاد تا به دست دولت باشد و مردم به كنار، قصه همين است كه هست. بدتر نشود بهتر نخواهد شد. اكنون را اميد نبايد بست بودجه با نفت كمتر بستن مگر آن كه دولت را نگهبان نفت باشد و ثروت خدا داده به مردم را به عقل و دانش مديريت و اقتصاد به سرمايه بدل كنيم و بودجه را با ماليات بنديم در چند سال سختي كشيدن. مگر جبر زمانه ناچارمان نكرد تا از بي رويه خوردن و سوزاندن بنزين دست شسته، به اندازه مصرف كردن تن دهيم؟ مردم كه اعتماد دارند و همراهند اندكي عميق انديشه كنيم، نفت را از بودجه دولتي و اقتصاد دولتي بيرون بردن سخت است و ممتنع اما شيرين خواهد بود سال هاي آينده را. جدي بودن و قاطع بودن رئيس جمهور و متفاوت عمل كردن ايشان به نسبت سايرين در اتخاذ و اجراي تصميم گيري هايش را نويد باشد تا به حكم و دستوري تيغ جراحي بر بدن بودجه فرو بردو به تدريج نفت هاي اضافه را خارج كند چرا كه اين روغن سياه، چربي خون اين بيمار نحيف را بالا برده، به اندازه خطرناك. باشد تا چنين شود.
پرسش از ٤ پرسش رئيس جمهور محمود احمدي نژاد، از اقتصاددانان منتقد دولت يك محور مشخص دارد؛ نفت و دلارهاي وسوسه انگيزش. آن را نعمت يا نقمت بدانيم براي اقتصاد ايران، فرقي نمي كند. اين رازي است سر به مهر؛ شايد. نفت ثروتي است خدادادي و نعمتي الهي كه چون بد استفاده كنيم، سرمايه اي بين نسلي نخواهد بود و نقمتي است چون غل و زنجير بر پاي اقتصاد ما. مي خوريم و شكم بزرگ مي كنيم ليك توان راه رفتن نداريم. ٣ پرسش نفتي رئيس جمهور را دقيق بخوانيد:١ - درآمد حاصل از فروش نفت را چگونه و كجا مصرف كنيم؟
٢ - درآمدهاي نفتي، ارزي هزينه شود يا ريالي؟
٣ - آيا هيچ وقت قرار نيست درآمدهاي حاصل از فروش نفت وارد سيستم شود؟
انديشه كنيم پرسش واپسين را و باز پرسيم مگر پيش از اين درآمدهاي حاصل از فروش نفت خارج از سيستم بوده است؟ بودجه ايران پيش و پس از انقلاب اسلامي گواهي مي دهد كه بيشتر از نفت ارتزاق كرده است هم به ريال و هم به دلار.
درآمدهاي نفتي در اقتصاد ايران چنان ريشه دوانده اند كه به قطع بايد هم گفت آنچه از بانك هاي دولتي خرج مي كنيم و آنچه در شكل ماليات باز مي ستانيم باز هم بيشتر از بركت درآمدهاي نفتي است. هم به ريال خورده ايم هم به دلار و غيرآن.
دستگاه گوارش اقتصاد ما را بي بوي نفت، امكان سلامت نباشد، چون خون است در رگ ها. از اين جهت هر ٣ پرسش رئيس جمهور را بايد كه دغدغه ها باشد بر همه كارشناسان و اقتصاددانان؛ چه بايد كرد؟
به نظر پرسش نخست را اهميت دوچندان كه صدچندان باشد. چگونه و كجا مصرف كنيم؟ بنيادين تر و سخت تر اين كه برخي را باور اين است چرا مصرف كنيم؟ بي نفت كمتر سوداي قدرت باشد و قصد خدمت واقعي تر و حقيقي تر شود براي مردم. اما چه چاره كه بي نفت نتوان زيست و با نفت زيستن به سبك و سياق كنوني روزگار گذراندن باشد تا زندگي كردن. (حاكميت) را بايسته باشد تا صيانت از نفت و تبديل ثروت نهفته در عمق زمين به سرمايه اي بر روي زمين، هم نسل حاضر و هم نسل آينده، رئيس جمهور صادقانه مي پرسد و صادقانه و عالمانه پاسخ مي خواهد از براي درآمدهاي نفتي. حساب ذخيره ارزي ساختيم و وفادارش نمانديم و اين قلك روز مبادا را سنگ انداخته ايم و چنگ هم. اوراق بودجه را با جوهر نفت سياه كرده ايم و مشق ها نوشته ايم از براي كاستن وابستگي به اين طلاي سياه ليك سفيدمان نمي كند اين مهره مار! ودرايت كلان باشد كلان انديشان را از براي علاج درد كهنه به درازاي تاريخ معاصر ايران.جهان نفتي ها را تجربه هاي گران باشد و نوآوري ها فراوان. اين اقتصاد تا به دست دولت باشد و مردم به كنار، قصه همين است كه هست. بدتر نشود بهتر نخواهد شد. اكنون را اميد نبايد بست بودجه با نفت كمتر بستن مگر آن كه دولت را نگهبان نفت باشد و ثروت خدا داده به مردم را به عقل و دانش مديريت و اقتصاد به سرمايه بدل كنيم و بودجه را با ماليات بنديم در چند سال سختي كشيدن. مگر جبر زمانه ناچارمان نكرد تا از بي رويه خوردن و سوزاندن بنزين دست شسته، به اندازه مصرف كردن تن دهيم؟ مردم كه اعتماد دارند و همراهند اندكي عميق انديشه كنيم، نفت را از بودجه دولتي و اقتصاد دولتي بيرون بردن سخت است و ممتنع اما شيرين خواهد بود سال هاي آينده را. جدي بودن و قاطع بودن رئيس جمهور و متفاوت عمل كردن ايشان به نسبت سايرين در اتخاذ و اجراي تصميم گيري هايش را نويد باشد تا به حكم و دستوري تيغ جراحي بر بدن بودجه فرو بردو به تدريج نفت هاي اضافه را خارج كند چرا كه اين روغن سياه، چربي خون اين بيمار نحيف را بالا برده، به اندازه خطرناك. باشد تا چنين شود.
نوشته شده توسط رضا کربلایی در ساعت 12:35 بعد از ظهر | لینک
|